شماره مطلب : 7111
زمان انتشار : ۸ خرداد ۱۳۹۳

آیا بادهای شدید نشانه ی عذاب الهی است !

هرگاه خداوند صلاح قومی را بخواهد برای آنها باران فرستاده و باد های شدید را از آنها می گیرد اما اگر قصد عذاب قومی را داشته باشد باران را از آنها گرفته و در مقابل بادهای شدید را روانه انجا می کند

به گزارش گنابادتایمز، بیش از 10 سال است که شهرستان گناباد از مسئله خشکسالی رنج می برد و چند وقتیست که بادهای شدید نیز در این دیار وزیدن گرفته است در این مجال این مساله را از دیدگاه روایات اهل بیت (ع)  بررسی و دلیل قحطی و خشکسالی و بادهای شدید  را از زبان معصومین (ع)  جویا می نمائیم.

روایات اهل بیت (ع) در این زمینه به دو دسته تقسیم می شوند: 1- روایاتی که به صورت کلی بیانگر این مساله شده است. 2 – روایاتی که به صورت جزئی به برخی موانع نزول باران و عوامل قحطی و خشکسالی پرداخته است.

روایاتی که به صورت کلی بیانگر این مساله شده است عبارتند از:

1 – ابو حمزه می گوید از امام باقر (ع)  شنیدم که می فرمود:‏ إِنَّهُ مَا مِنْ سَنَةٍ أَقَلَّ مَطَراً مِنْ سَنَةٍ وَ لَکِنَّ اللَّهَ یَضَعُهُ حَیْثُ یَشَاءُ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ إِذَا عَمِلَ‏ قَوْمٌ‏ بِالْمَعَاصِی‏ صَرَفَ عَنْهُمْ مَا کَانَ قَدَّرَ لَهُمْ مِنَ الْمَطَرِ فِی تِلْکَ السَّنَةِ إِلَى غَیْرِهِمْ وَ إِلَى الْفَیَافِی وَ الْبِحَارِ وَ الْجِبَالِ … (کافی/۲/۲۷۲)

هیچ سالى کم باران‏تر از سال دیگر نیست، و خدا باران را بجائى که خواهد میفرستد، چون مردمى مرتکب گناهان شوند، خداى عز و جل بارانى را که در آن سال براى آنها مقدر فرموده، از آنها بگرداند و آنرا برای دیگرانی که گناه نکرده باشند میفرستد اما اگر منطقه ای یافت نشد که اهل آن با تقوا باشند خداوند باران را  بسوى بیابانها و دریاها و کوهها می فرستد.

2 –  یَا مُحَمَّدُ وَ مَنْ نَزَلَ بِهِ الْقَحْطُ مِنْ‏ أُمَّتِکَ‏ فَإِنِّی إِنَّمَا أَبْتَلِی بِالْقَحْطِ أَهْلَ الذُّنُوبِ فَلْیَجْأَرُوا إِلَیَّ جَمِیعاً (بحارالانوار/۹۲/۳۱۴)

اى محمد، از امت تو هر کس گرفتار قحطى باشد من فقط گنهکاران را به قحطى مبتلا مى‏کنم. پس همه آنهایى که گرفتار قحطى شده‏اند، یک جا به من پناهنده شوند.

3 –  محمد بن مسلم گوید از امام صادق (ع)  شنیدم که می فرمود:إِنَ‏ الذَّنْبَ‏ یَحْرِمُ‏ الْعَبْدَ الرِّزْقَ.(وسائل الشیعه/۱۵/۳۰۱)

همانا گناه کردن، انسان را از رزق محروم می کند.

با توجه به روایات فوق در می یابیم که عامل اصلی و به تعبیر دیگر تنها عامل دور شدن رحمت الهی و عدم نزول رحمت الهی از آسمان، گناه کردن افراد در آن منطقه است و همانگونه که در روایت امام باقر (ع) آمده است سهمیه باران هر سال با سال های دیگر تفاوتی نمی کند و هر مقدار بارانی که سال های قبل از آسمان فرود می آمده است همین مقدار در این سال و سال های بعد نازل خواهت شد اما چه می شود که در یک منطقه در سال های قبل وفور باران بوده اما چند سالی است دستخوش قحطی و خشکسالی است پاسخ آن را از روایات فوق خواهیم یافت و آن هم مساله گناه است. پس هر مقدار گناه در یک منطقه زیاد باشد از آن طرف رحمت الهی از آنها کم شده و به دیگران داده خواهد شد.

اما آن دست از روایاتی که به صورت جزئی به برخی موانع نزول باران و عوامل قحطی و خشکسالی پرداخته است عبارتند از؛

الف: امام باقر (ع) می فرماید: وَجَدْنَا فِی کِتَابِ عَلِیٍّ (ع) قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص)  إِذَا طُفِّفَ الْمِکْیَالُ أَخَذَهُمُ اللَّهُ بِالسِّنِینَ وَ النَّقْصِ وَ إِذَا مَنَعُوا الزَّکَاةَ مَنَعَتِ الْأَرْ ضُ بَرَکَتَهَا مِنَ الزَّرْعِ وَ الثِّمَارِ وَ الْمَعَادِنِ کُلِّهَا …(تحف العقول/۵۱)

در این روایت به دو مورد از گناهان اشاره شده است که عبارتند از:

1 –  کم فروشی است که امیرالمومنین (ع) می فرماید رسول خدا (ص) فرموده است هر زمانی که فروشندگان {در یک منطقه}کم فروشی کنند خداوند اهل آنجا را با خشکسالی و کمبود نعمت عذاب می کند.

2 –  ندادن زکات، رسول خدا (ص) فرموده است  زمانی که مردم از دادن زکات ممانعت ورزند زمین نیز برکات کشاورزی و میوه ها و معادن خود را از مردم می گیرد.

ب: امیرالمومنین (ع) از رسول خدا (ص) نقل می کند که ایشان فرمود:‏ لَا یَزَالُ أُمَّتِی فِی خَیْرٍ مَا تَحَابُّوا وَ أَدَّوُا الْأَمَانَةَ وَ اجْتَنَبُوا الْحَرَامَ وَ أَقْرَوُا الضَّیْفَ وَ أَقَامُوا الصَّلَاةَ فَإِذَا لَمْ تَفْعَلُوا ذَلِکَ ابْتُلُوا بِالْقَحْطِ وَ السِّنِین‏(مستدرک الوسائل/۱۶/۲۵۸)

رسول خدا (ص) در این روایت به پنج ویژگی اشاره می کنند که مادامی که امت ایشان به آنها پایبند باشند دائما در خیر و برکت به سر می برند اما اگر  از هر کدام از آنها فاصله گرفتند به قحطی و خشکسالی دچار خواهد شد.

 آن ویژگی ها عبارتند از:

1) مهرورزی و ایجاد محبت بین یکدیگر2)امانت داری 3) دوری از حرام 4) میهمانداری و 5) به پا داشتن نماز

ج: رسول خدا (ص) می فرماید:‏ یَأْتِی عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ وُجُوهُهُمْ‏ وُجُوهُ‏ الْآدَمِیِّینَ وَ قُلُوبُهُمْ قُلُوبُ الشَّیَاطِینِ کَأَمْثَالِ الذُّبَابِ الضِّرَارِ سَفَّاکُونَ لِلدِّمَاءِ لا یَتَناهَوْنَ عَنْ مُنکَرٍ فَعَلُوهُ‏ إِنْ تَابَعْتَهُمُ ارْتَابُوکَ وَ إِنْ حَدَّثْتَهُمْ کَذَّبُوکَ وَ إِنْ تَوَارَیْتَ عَنْهُمُ اغْتَابُوکَ السُّنَّةُ فِیهِمْ بِدْعَةٌ وَ الْبِدْعَةُ فِیهِمْ سُنَّةٌ وَ الْحَلِیمُ بَیْنَهُمْ غَادِرٌ وَ الْغَادِرُ بَیْنَهُمْ حَلِیمٌ وَ الْمُؤْمِنُ فِیمَا بَیْنَهُمْ مُسْتَضْعَفٌ وَ الْفَاسِقُ فِیمَا بَیْنَهُمْ مُشَرَّفٌ صِبْیَانُهُمْ عَارِمٌ وَ نِسَاؤُهُمْ شَاطِرٌ وَ شَیْخُهُمْ لَا یَأْمُرُ بِالْمَعْرُوفِ وَ لَا یَنْهَى عَنِ الْمُنْکَرِ الِالْتِجَاءُ إِلَیْهِمْ خِزْیٌ وَ الِاعْتِدَادُ بِهِمْ ذُلٌّ وَ طَلَبُ مَا فِی أَیْدِیهِمْ فَقْرٌ فَعِنْدَ ذَلِکَ یَحْرِمُهُمُ اللَّهُ قَطْرَ السَّمَاءِ فِی أَوَانِهِ وَ یُنْزِلُهُ فِی غَیْرِ أَوَانِهِ …(جامع الاخبار/۱۲۹)

زمانی بر مردم می آید که چهره آنها چهره آدمیزاد اما دلهاشان شیطانی است همانند گرگ هایی که در پی خونریزی اند. هرکار خلافی مرتکب شوند کسی از آنها ممانعت نمی کند. اگر آنها را همراهی کنی فریبت دهند اگر با آنها هم صحبت شوی به تو دروغ گویند و اگر از آنها جدا شوی تو را غیبت کنند. سنت مرا بدعت و بدعت خود را سنت من می شمارند. بردبار  را ستمکار و ستمکار را بردبار خوانند. مومن در بین آنها تضعیف و شخص فاسق مورد تعظیم قرار می گیرد. فرزندانشان خلافکار و زنانشان بدکاره شده و پیر مردان هم آنها را امر به معروف و نهی از منکر نمی کنند. پناه بردن به آنان خواری  و همرنگ شدن  با آنان ذلت و در خواست کردن از آنان نیز فقر محسوب می شود. در آن زمان خداوند قطرات باران آسمان را در زمان خود از آنها می گیرد و در غیر از زمان باران بر آنان می بارد {که جز ضرر برای آنها ندارد}

چ: امام باقر (ع) در حدیثی می فرماید: خداوند به حضرت شعیب (ع)  فرمود: من صد هزار نفر از قوم تو را عذاب می  کنم که جهل هزار نفر  از آنا گناه کار و شصت هزار نفر از افراد دیندار هستند. حضرت شعیب (ع) عرض کرد خدایا گناهکاران بحثی نیست اما دینداران را چرا عذاب می کنی؟ فَأَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَیْهِ دَاهَنُوا أَهْلَ الْمَعَاصِی وَ لَمْ یَغْضَبُوا لِغَضَبِی. خداوند فرمود: زیرا آنان نیز با گناه کاران مدارا کرده و در کنار خشم من بر آنها خشم نمی گیرند.{امر به معروف و نهی از منکر نمی کنند} (تفسیر صافی/۱/۳۶۸)

از رسول خدا (ص) نقل شده است که فرمود مادامی که امت من امر به معروف و نهی از منکر کرده و در تقوا یاور هم باشند در خیر و برکت قرار دارند اما اگر چنین نکردند برکات از آنها جدا شده و در آسمان و زمین هیچ کس به یاری آنان نمی آید.

با توجه به روایات (ج چ ح) مساله ترک امر به معروف و نهی از منکر نیز جمله عوامل قحطی و خشکسالی محسوب می شود که متاسفانه در زمان ما نه تنها امر به معروف و نهی از منکر نمی شود که برعکس، ارزش ها به ضد ارزش و ضد ارزش ها به ارزش تبدیل شده و کسی مقید به امر به معروف و نهی از منکر نیست و در جامعه ای که این دو فریضه ترک شود خداوند بر آن غضب می کند و اهل آن را به قحطی و خشکسالی مبتلا می کند و باران خود را از آنها گرفته و به جای آن، طوفان ها و گرد و خاک های شدید برای آنها می فرستد همانگونه که در روایت آمده است.

اذا اراد الله بقوم خیرا ارسل علیهم المطر و حبس عنهم کثره الریاح و اذا اراد الله بقوم شرا حبس عنهم المطر و ارسل علیهم کثره الریاح

هرگاه خداوند صلاح قومی را بخواهد برای آنها باران فرستاده و باد های شدید را از آنها می گیرد اما اگر قصد عذاب قومی را داشته باشد باران را از آنها گرفته و در مقابل بادهای شدید را روانه انجا می کند.

گردآوری از سید عباس حسینی باقرآبادی

کلید واژه ها

دیدگاه ها

اضافه کردن دیدگاه جدید

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

جدیدترین ها